Wybierz artystę:

Robert Bubel

Robert Bubel – ur. w 1968 w Żarkach k/Częstochowy, studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom uzyskał w pracowni prof. Z. Grzybowskiego w 1997. Jego wystawy w Polsce i w Europie cieszą dużym uznaniem publiczności i krytyków. Malarstwo Roberta Bubla jest autentyczne i bezkompromisowe, dojrzałe i w pełni zdefiniowane, opisujące świat realny, podbity często nutą melancholii i zadumy nad nieubłaganym procesem przemijania. Jego gest malarski alla prima bezbłędnie opisuje formę a w świeżości kładzionych kolorów, artysta uwięzić potrafi prawdziwy blask światła.
Artysta w swym malarstwie opowiada ciągle nowe historie, obrazy samoistnie układają się w wielowątkowe serie, o różnej wyrazowości artystycznej. Moglibyśmy nazwać jego malarstwo określeniem stworzonym dla impresjonizmu – „the painting of modern life” – gdyż wprowadza ono rzeczywistość „tu i teraz”, stawia nas wobec prawdy i realności codziennego życia. I jest to jedna z cech zasadniczych wypowiedzi artystycznej Roberta Bubla – wrażliwość wobec naszego świata, jego nowej ikonografii, wobec jego przyśpieszonego tempa, gdzie świat kadrowany jest przez szybę jadącego samochodu, gdzie malarz pośpiesznie zauważa rozciągnięte światła mijanych latarni ulicznych, wielopasmowe arterie, wiadukty, park, lotnisko. Ale równocześnie, w tej wrażeniowo zapisywanej na płótnach teraźniejszości, dochodzi chwilami do głosu refleksja nad własną tożsamością, spojrzenie na to co minęło już bezpowrotnie, gdy szafirowe światło kładzie się cieniem w opuszczonych izbach rodzinnego domu, a cisza tam panująca bierze nas w swoje władanie. Można wejść w tą przestrzeń przywołaną z „czasu utraconego”, można na palcach wycofać się do tyłu, by nie spłoszyć motyla przyklejonego do szyby, można nie wyrzec ani słowa.
Sam artysta próbuje ten stan zdefiniować: „Malarstwo w moim rozumieniu, jest wypowiedzią skrajnie subiektywną. Bazuje na naszym jednostkowym doświadczeniu. To pamięć, wspomnienie, wyobraźnia i malarski język artysty są budulcem tej wypowiedzi. Myślę, że im bardziej osobista jest wypowiedź malarza, bardziej lokalna i subiektywna, tym większa, paradoksalnie, jest szansa, by spotkała się z silnym odbiorem oglądającego. Sięga bowiem do tego bagażu przechowywanych spojrzeń na rzeczywistość, który w swej emocjonalnej sile może nieoczekiwanie stworzyć płaszczyznę porozumienia, odbioru, komunikacji. Może poruszyć struny, dotąd milczące, które przywołają pamięć uczuć, obrazów czy wyobrażeń niesionych w pamięci odbiorców. W ten sposób obraz staje się przedstawieniem uniwersalnym. Takie, w każdym razie, jest moje głębokie przekonanie.” /Robert Bubel, 2017/